,

Persbericht: Topbestuurders komen terug uit Spitsbergen met ambitieuze plannen

Topbestuurders komen terug uit Spitsbergen met ambitieuze plannen

Spitsbergen, 28 april 2018 – De topbestuurders, die sinds maandag samen met poolreizigster en klimaatjournaliste Bernice Notenboom op klimaatexpeditie gingen naar Spitsbergen, zijn vrijdagavond teruggekomen met ambitieuze plannen. De bankiers, verzekeraars, vermogensbeheerders, energieleveranciers en maatschappelijke organisaties willen samen aan de slag om de Nederlandse energietransitie te versnellen.

“Deze expeditie ging beter dan ik verwacht had. Door de inspirerende omgeving van Spitsbergen is de impact van klimaatverandering bij de deelnemers van het hoofd naar het hart gegaan. De deelnemers gingen dag en nacht door met oplossingen bedenken. Na een goede voorbereiding en intensieve gesprekken aan boord zijn ze met concrete plannen gekomen. Ik kijk uit naar de vervolgstappen”, aldus Bernice Notenboom.

De deelnemers hebben het aan boord van het schip de Rembrandt van Rijn onder meer gehad over het gezamenlijk financieren van grootschalige projecten, bijvoorbeeld op het gebied van geothermie, om met elkaar een significante impuls te geven aan de verduurzaming van de Nederlandse economie.

Ook willen deelnemers gezamenlijk huiseigenaren gaan ontzorgen om de knelpunten die ze ondervinden bij de verduurzaming van hun woning weg te nemen. Het gaat daarbij onder andere om:

– Een aanbod om particuliere woningeigenaren snel toegang te geven tot eenvoudige en betaalbare financiering voor het isoleren van hun woning en een concept om VVE’s toegang te geven tot een financieringsvorm. Dit zal aangeboden worden aan de onderhandelaars van het nieuwe Klimaatakkoord aangaande de bebouwde omgeving.

– Het gezamenlijk starten van een initiatief dat woningeigenaren moet gaan helpen met goed en onafhankelijk verduurzamingsadvies, eenvoudige en betaalbare financiering en kwalitatief goede technische oplossingen.

Michel Verwoest, Raad van Bestuur a.s.r.: “De trip was zeer de moeite waard. De schoonheid van de natuur, maar ook het zien wat CO2 met de aarde doet, hebben mij geraakt. Wij brengen op dit moment te veel schade toe aan de wereld waarin toekomstige generaties moeten leven. Voor mij is het dan ook geen keuze meer; we moeten met elkaar de CO2-uitstoot drastisch terugdringen. Ik merkte dat alle deelnemers deze overtuiging hebben. We hebben met de hele groep dan ook hard gewerkt om tot concrete plannen te komen. Deze trip krijgt daarmee zeker een vervolg.”

Tenslotte kijken de deelnemers naar hun investeringen en beleggingen. De deelnemers hebben zich gecommitteerd aan het meten van de klimaatimpact van hun investeringen en gaan rapporteren en sturen mogelijk maken. Deze sturing gebeurt mede via de beoogde doelstellingen op basis van de wetenschap (Science Based Targets). Ook willen ze samen in gesprek gaan met de bedrijven en projecten waarin zij investeren om ook daar een versnelling in de omslag naar een duurzame economie te bereiken.

Lees ook mijn blogs 


Bernice Notenboom is bereikbaar op: +316 1520 7288  bernice@bernicenotenboom.com
Bernice is van 30 April tot 7 mei onbereikbaar
Voor inhoudelijke informatie: Anita de Horde +31655886486
email: anita@anitadehorde.nl
Voor perscontact: Matthijs Kettelerij: +31618512891
email: Matthijs.kettelerij@dewoordspinners.nl

Partners in Spitsbergen
Aegon, Amsterdam Institute of Finance, Arcadis, ASN, ASR, AXA, BNG, BNP Paribas, DGBC, Double Dividend, Essent, European Space Agency, EV Box, Greenchoice, ING, MVO Nederland, NNEK, NIA, NHG, Oblivion, Set Ventures, Triodos, Vereniging Eigen Huis.

, ,

Blog 2 Spitsbergen 2.0 expeditie

Geen afleidingen

Als we ergens met elkaar iets kunnen bereiken, dan is het wel op een schip dat vaart op één van de mooiste plekken ter wereld. Keer op keer horen we hoe goed het is dat er geen wifi aan boord is of andere afleidingen zijn die het proces kunnen verstoren.
Als het overleggen even moeilijk wordt, dan gaan we naar het dek om weer inspiratie op te doen. Dan zien we hoe prachtig het hier is en wat we op het punt staan te verliezen als we nu niet ingrijpen.

Het proces is nodig, maar we horen ook geluiden dat het te langzaam gaat en we niet meer moeten praten maar gewoon dingen moeten gaan doen. Het is dus super spannend of we dit ook morgenochtend voor elkaar kunnen krijgen en met een gezamenlijk convenant van boord te kunnen stappen.

Gevolgen van klimaatverandering te zien
Vandaag gaan we naar de plek waar we echt van dichtbij klimaatverandering kunnen zien: waar de gletsjer in 10 jaar tijd zo ver is teruggetrokken dat er een eiland is ontstaan en we met het schip er achter kunnen varen.
Daarna is het weer pezen met de inhoudelijke sessies, tot het avondeten. Om vervolgens te rapporteren en onze doelstelling scherp te zetten. We zijn allemaal enthousiast en werken hard door.

Lees ook blog 1

,

Blog 1 Spitsbergen 2.0 expeditie

Hoopvolle aankomst
Wat een energie en enthousiasme bij de start van de expeditie
Spitsbergen 2.0! We hadden prachtig weer en de koele temperatuur hield iedereen scherp. Na een lange avond met wetenschappelijke informatie over het noordpoolgebied en een inleiding van Mark Drinkwater van ESA, gingen de deelnemers nog even naar het dek om een frisse neus te halen. “Is er nog hoop?’’ werd er gevraagd. “Daarvoor zijn we hier”, was het antwoord. Een mooi begin en het startsein van de expeditie was gegeven.

Aan de slag!

Vandaag gaat het los! Werkgroepsessies over twee thema’s: duurzaam beleggen en de bebouwde omgeving. Met zoveel expertise en knappe koppen moeten we wel tot slimme oplossingen komen.
Om de dag te starten zijn we eerst de gletsjer 14e Juli gaan bekijken, één van de meest spectaculaire plekken van Spitsbergen, indrukwekkend! Het laat zien waarom we hier zijn, waarom het zo belangrijk is dat we plannen maken en concreet actie gaan ondernemen. Bij de gletser waren 2 poolvosjes aan het spelen in de sneeuw en tientallen drie-teen meeuwen druk bezig om een plekje voor een nest in de rotsen te zoeken. Door diepe sneeuw ploeterend bereikten we na 2 uur het gletsjerfront, waar we met bewondering keken naar de pracht van al dit ijs. In ons achterhoofd zat de lastige gedachte dat dit allemaal  zal verdwijnen op de ‘lange’ termijn. We namen een half uur de tijd om in stilte van deze grootste natuur te genieten.

Scherpe discussies in een indrukwekkende omgeving

De wisselwerking tussen hoofd en hart werkt geweldig. Na een aantal diepe discussies gaan we even naar buiten om het hart weer te voeden met beelden. De prachtige omgeving van de gletsjerfjorden van Spitsbergen zijn de ideale inspiratie om met elkaar het gesprek aan te gaan. Deelnemers zijn opgedeeld in ‘duurzaam beleggen’ en ‘bebouwde omgeving’ en in allebei de groepen gaat het er hard en scherp aan toe tijdens de discussies.

Om half 3 kwamen we aan bij de Lillihook gletsjer, een theater met verschillende gletsjers die in de zee uitkomen.  Een dikke laag zee-ijs beschermt het gletsjerfront, waardoor het nog enigszins in tact kon blijven. Mark Drinkwater doet enkele proeven met zeewater om het mixen te registreren tussen zout en zoet water. Het water is behoorlijk koud, niet warmer dan een 0.5 graden met een uitschieter van 2 graden in de open zee, maar in de fjorden is het water ijskoud. Dat betekent dat veel meer zoet- dan zout water in het fjord komt.

De juiste investeringen
In de middag praten we vooral over beleid en strategieën om slechte investeringen in de toekomst te voorkomen. Ook bespreken we hoe we de pijn kunnen overbrengen die klimaatverandering op alle fronten met zich meebrengt. Een aantal topmensen is behoorlijk geïnteresseerd in het proces om te de-investeren in olie, kolen en gas en juist in te zetten op alternatieven zoals cleantech. Er kan nog maar 560 megaton CO2 de lucht in en dan hebben we de 2 graden doelstelling qua temperatuursstijging op aarde al achterhaald. Het vertrekpunt is niet voor iedereen hetzelfde, dus het wordt nog een hele kluif om de neuzen dezelfde kant op te krijgen tijdens deze expeditie. Met het prachtige weer op de voorgrond is iedereen betrokken en erg gemotiveerd om de gemeenschappelijke doelstelling te realiseren.
Vanavond komen we aan bij het wetenschappelijk station van NY Alysund. Hier gaan we als burgers onderzoek doen, het zogenaamde citizens science, door het verzamelen en analyseren van sneeuw.

,

Norway pumps money into disappearing Doomsday Vault

Norway will spend 100 million Norwegian Crowns ($12.7 million) to upgrade the doomsday seed vault  it built 10 years ago. The Svalbard Global Seed Vault was constructed in an abandoned Arctic coal mine to store and safeguard the world’s crops and plants from global natural or man-made disaster. If nuclear war or global warming kills certain crops, governments will be able to request seeds from the vault to restart their agricultural industries.

The Norwegian government says the upgrades will include the construction of a new concrete access tunnel and a service building that will house “emergency power and refrigerating units and other electrical equipment that emits heat through the tunnel.” Norway’s minister of agriculture and food, Jon Georg Dale, said the building work will begin soon. “It is a great and important task to safeguard all the genetic material that is crucial to global food security,” Dale said in a statement.

The vault is located on a remote island in the Svalbard archipelago between Norway and the North Pole and has the capacity to store 4.5 million crop varieties. It currently holds more than 890,000 samples from nearly every country in the world, including varieties of staple crops like maize, rice, wheat, cowpea, barley, and potato.

Researchers previously withdrew seeds for the first time from the Svalbard Global Seed Vault in 2015. These were used to create seed banks in Morocco and Lebanon after the region’s central seed bank in Aleppo in Syria was damaged during the country’s civil war. The seeds have since been regrown and were redeposited at the Norwegian vault in 2017.

Last year, melting permafrost caused by unusually warm temperatures seeped into the seed vault, but fortunately, water didn’t flood into the vault itself. The island the seed vault is built on is also home to the World Data Archive, a place where instead of seeds, data is stored on reels of specially made film and kept safe.

, ,

Solar Radiation Management

The first global conference on climate change took place in 1988, in Toronto. Now, 20 years later, scientists and diplomats are still meeting about the issue, and apart from the Paris Climate Accord signed two years ago, not much has changed. We’ve been manipulating Earth’s climate for more than 100 years. Now we have the option to do it intentionally. At the time of the Paris Accord, the Earth’s surface temperature was 1.98˚ F above the late 19th century average, and emissions had plateaued. Now, they’re on the rise again. That has some scientists thinking that cutting emissions may not be enough—we may have to resort to more drastic measures. 

Carbon dioxide removal technologies like BECCS, which removes carbon dioxide from the atmosphere using plants as the collectors, are helpful—but may not be potent enough. A more controversial form of what scientists are calling geoengineering is called solar radiation management. This involves reflecting heat away from the Earth instead of siphoning it out of the atmosphere. 

The strategy takes its cue from volcanoes, which noticeably lower the Earth’s average temperature by spewing sulfur particles into the stratosphere. The anthropogenic version involves spraying sulfate aerosols into the sky via a plane. 

It sounds like science fiction, but to many scientists, it’s a crude approach. “That’s a pretty unsophisticated way to cool the planet,” said Jane Long, a former associate director at Lawrence Livermore National Laboratory and now senior contributing scientist for the Environmental Defense Fund.

A new study published in the journal Nature this week attempts to predict what would happen if geoengineers added 5 million tons of sulfur dioxide to the stratosphere every year for 50 years—and then abruptly stopped (if, perhaps, funding ran out or the system was sabotaged). The consequences of “sudden termination” would be scary, according to the researchers. Earth would warm so quickly that animals wouldn’t have time to catch up; they’d be migrating up to 30 to 60 miles a year in order to reach more comfortable terrain—for nearly all of them, that’s nearly impossible. 

“Organisms cannot in any reasonable way keep up with these changes,” said Jessica Gurevitch, one of the paper’s authors and a professor of ecology and evolution at Stony Brook University. The result could throw entire ecosystems—and the planet’s biodiversity at large—into a state of chaos. 

The resulting climate situation could be two to four times worse than if we didn’t do anything at all.

“One of the issues with solar radiation management has always been that if you stop suddenly, the Earth immediately ramps up to what it would have been without it—so there’s rapid warming,” Long said. 

“If you don’t mitigate [by reducing emissions], you’re going farther and farther from the known state of climate, which is really dangerous.” 

Long emphasizes the importance of planning and regulation if we’re going to seriously consider geoengineering. These projects are also hugely controversial (this iron-dumping ocean experiment sparked some outrage last year), so efforts to control implementation and public understanding are key.

“We don’t [yet] know how to govern the deployment of this technology,” she said. “As we start research, it’s very to critical to start implementing a muscle of governance.”

As an ecologist, Gurevitch has a different perspective on all of this. She thinks the results are critical, but perhaps more interesting is the interdisciplinary nature of this work—which brought together climate science, biology, ecology, atmospheric science, and more.

“The real value is this creative element in science where different scientists can get together and come up with an entirely new perspective than they would have come up with on their own,” Gurevitch said. “That’s one of the ways science progresses and can lead to a different way of seeing things.”

,

The Price of Climate Change

One billion-dollar weather disaster hit the Earth last month, according to the December 2017 Catastrophe Report from insurance broker Aon Benfield: wildfires in Southern California that cost at least $1 billion. For the year 2017, Earth had 28 billion-dollar weather events, which is the sixth most in a year since Aon Benfield began tabulating disasters in 1990. The average from 1990 – 2016 was 22 billion-dollar weather disasters; the greatest number was 41, set in 2013Last year, there were 31 billion-dollar weather disasters. We’ll have a full summary of 2017’s billion-dollar weather disasters by January 24, when Aon Benfield releases their annual review. Preliminarily, here are 2017’s billion-dollar weather disasters:

Hurricane Harvey, U.S., 8/25 – 9/2, $90 billion, 84 killed
Hurricane Maria, Caribbean, 9/18 – 9/21, $60 billion, 98+ killed
Hurricane Irma, Caribbean/Bahamas/SE U.S., 9/5 – 9/12, $55 billion, 124 killed
Wildfires, U.S. (California), 10/8 – 10/30, $9.4+ billion, 43 killed
Flooding, China, 6/22 – 7/5, $7.5 billion, 141 killed
Drought, Southern Europe, 1/1 – 7/31, $6.6 billion, 0 killed
Flooding, China, 7/13 – 7/17, $4.5 billion, 20 killed
Typhoon Hato, Macau/Hong Kong/China, 8/23 – 8/24, $3.5 billion, 22 killed
Severe Weather, U.S. Rockies/Plains, 5/8 – 5/11, $3.4 billion, 0 killed
Flooding, Peru, 1/1 – 4/1, $3.1 billion, 120 killed
Severe Weather, U.S. Plains/Southeast/Midwest, 3/26 – 3/28, $2.75 billion, 0 killed
Drought, U.S. Plains/Rockies, 3/1 – 9/30, $2.5 billion, 0 killed
Drought, China, 5/1 – 8/31, $2.5 billion, 0 killed
Tropical Cyclone Debbie, Australia, 3/27 – 4/5, $2.4 billion, 14 killed
Severe Weather, U.S. Midwest/Plains/Southeast, 3/6 – 3/10, $2.1 billion, 0 killed
Wildfires, U.S. West, 6/1 – 9/30, $2.0 billion, 0 killed
Severe Weather, U.S. Midwest, 6/11, $2.0 billion, 0 killed
Severe Weather, U.S. Midwest/Plains/Southeast/MS Valley, 4/28 – 5/01, $2.0 billion, 20 killed
Drought, Somalia, Ethiopia, Kenya, 1/1 – 3/31, $1.9 billion, hundreds killed
Severe Weather, U.S. South, 2/27 – 3/2, $1.9 billion, 4 killed
Severe Weather, U.S. Plains/Midwest/Northeast, 6/27 – 6/30, $1.55 billion, 0 killed
Severe Weather, U.S. South, 1/18 – 1/23, $1.3 billion, 21 killed
Typhoon Damrey, Vietnam, Philippines, 11/1 – 11/8, $1.0 billion, 114 killed
Typhoon Lan, Japan/Philippines, 10/18 – 10/23, $1.0 billion, 17 killed
Tropical Storm Nanmadol, Japan, 7/4 – 7/6, $1.0 billion, 37 killed
Winter Weather, U.S. Plains/Midwest/Southeast/Northeast, 3/13 – 3/15, $1.0 billion, 11 killed
Severe Weather, U.S. Plains/Rockies, 6/12 – 6/14, $1.0 billion, 0 killed
Wildfires, U.S. (California), 12/8 – 12/30, $1 billion, 2 killed

, ,

Glacier in free flow

This morning we has a spectacular hike to the mouth of the 14th of July Glacier.
This glacier is dramatic with brilliant blue ice spikes calving in the front of the glacier into the water. Icebergs are floating around in the bay.
Upon landing at the beach, Mark Drinkwater from ESA gave an elaborate talk about glaciers, ice and climate change.

The mixing of sea water and fresh  water from the glacier provides interesting dynamics for climate change models and the warm Atlantic water (today 4+C) makes it such that sea ice can’t form anymore.
No sea ice means the glaciers can flow freely – like a cork on a wine bottle – once gone there is nothing to keep them in place.
This made quiet an impact on the group – the beauty of the glaciated landscape yet so under threat.
As you walk along the beach you can see the recent retreat of the glacier, a 100 meter wall hollowed out by erosion.

This afternoon we visited NY Alysund the science station of many Arctic scientists.
Maarten Loonen gave us a tour of the complex explaining what kind of science is conducted and his field reserch of Canadian Geese.
Unfortunately, the first  geese are already spotted and there is nothing to eat because everything is coated in ice due to the rains in Feb which are now all transformed in ice.

,

Sustainable Svalbard Expedition Set Sail

Our Dutch Captains of Industry have arrived in Longyearbyen for our expedition to West Svalbard.
Luckily the weather cleared towards the evening.

Wind dropped and the sun came out after a day of  sleet, rain and storm.
Around 10:30 we recommended everyone to lay in bed as we headed straight Into the wind, waves formed  and people started to get sea sick.
Some opted to go outside and get some fresh air and enjoy the scenery.

Today a full program: We will arrive at the 14Th July Glacier where Mark Drinkwater (ESA) will do a talk about glaciers, sea ice and climate change.
After lunch we will sail to Ny Alysund to tour the science station – the most northern  permanent inhabitant station in the world.
Our scientist Maarten Loonen, who has been working there for 30 years will lead the tour.

After dinner tonight we are have our first sustainable workshop:
Mobility lead by the NS.

, , ,

March for Science – Huffington Post Article

Yesterday we participated in the March for Science in Longyearbyen, Svalbard.
A small community of Arctic scientists from UNIS gather outside the Norwegian Polar Institute building for what is believed the most northern march on the planet.
We hung our North Pole March for Science banner on the building and joined the crowd of about 100 students and professors – all scientists in polar studies – and walked the streets of Longyearbyen shouting: “March for Science, Science not Silence”.

With the cold wind racing down from the mountains, we had to put our full body weight behind the banner to keep it in place and visible.
In the center of town, director of the international polar institute Kim Holmen gave a passionate speech about the need for objective science and the need for Arctic climate science.
Of course this is right up our alley.

We have been featured on the front page of Huffington Post, Mashable, television NOS news and Nieuwsuur and our tweet went viral.


Click here to read the article.
 about the most extreme march for science on the North Pole.

 

, , ,

March for Science North Pole Edition

Nobody should argue the sense of science. Science is to celebrate our brilliant minds everywhere in the world. Those who seek to understand the complexities of our planet, those who have inquisitive minds and are driven by a curiosity for knowledge. Scientists can help us move forward into solving our climate crisis that we ourselves have created. Climate change is one of the most challenging topics of science- we humans have never experienced it before. It is a moving target and  we need to get all the geniuses together to mitigate the consequences of climate change – the biggest threat to our planet.

Scientists have not been comfortable to express an opinion about climate change in the last decades. Afraid of losing funding or face in front of peers. Most have stick to facts and models not to be pushed into statements or premature conclusions. But recently climate scientists have been categorized into radicals or climate deniers if they see climate change as a reality, polarized into believers and deniers. Often unfairly cornered by media, politics and even businesses, scientists are losing objectivity – the very foundation of science.

Science is not about believing, science is about methods, relativity, models, statistically relevance, track records and sampling and more models and sampling.
Science is about objectivity but passionate scientists or those who want to warn the world are considered alarmists. Record-breaking global temperatures and unprecedented attacks on government scientists and an administration that appears unwilling to accept—nevermind act on—well-established scientific facts.
Science, evidence, facts, and reason form the very foundation of a strong democracy—and they are under scrutinized like never before.

During the last three weeks I have supported scientists by marching to the North Pole, an extreme expedition of 224 km facing -40°C temperatures while still collecting data on the ice to support NASA/ESA and arctic scientists.
Our mission was a simple one: collecting snow measurements along a transact to be flown over by NASA Icebridge on April 6th.
This invaluable data is so desperately needed to understand ice thickness in relationship to snow.
Without this kind of knowledge of data, it would be hard to validate the snow radar in the Icebridge airplane and to understand the overall ice thickness which will have implications on the maximum extent and predictions of the health of the arctic and the world’s climate.

The importance of science in the Arctic is evident- we need not to discuss its value and its merit we need to support it and allow more of our resources. Arctic science is the enigma, the most important one of all climate science.  The Arctic is the poster child of climate change – it is here were the changes are happening the fastest.

So we flew our banner of March for Science two days ago at the North Pole and we are joining tomorrow at UNIS here in Longyearbyen for the March of Science in Svalbard.